เขียนบรรยายข้างล่างภาพ
ข้าพเจ้ามีโอกาสเดินทางไปประเทศกัมพูชาในครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้วในรอบปีนี้ คือครั้งแรกได้ออกเดินทางไปถึงแค่เสียมเรียบ ในช่วงเดือนเมษายนที่ผ่านมา การไปในครั้งนั้นนับเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นมากทีเดียวเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มีโอกาสออกจากบ้านไปยังสถานที่ที่ไม่เคยไป จะว่าไปแล้วในชีวิตของข้าพเจ้านั้นมีสถานที่ที่มาเกี่ยวข้องอยู่สองที่คือ บ้านและที่ทำงานเท่านั้น ชีวิตของข้าพเจ้าเป็นชีวิตที่เรียบง่ายเรียนจบปริญญาตรีด้านครูแล้วก็ได้ทำงานเป็นครู แต่งงานมีครอบครัว ชีวิตในรูปแบบนี้ค่อนข้างจะจำเจและมีความต่อเนื่องมาเกือบสิบปีแล้ว ชีวิตเริ่มมีความเปลี่ยนแปลงบ้างตั้งแต่ได้มีโอกาสเรียนภาษาเขมรที่โรงเรียนสอนภาษาเขมรบ้านปราสาทภูมิโปน ความคิดในตอนนั้นก็คือตนเองเป็นคนสนใจเรื่องภาษาอยู่แล้ว ไม่ว่าภาษาอะไรก็สนใจทั้งนั้น และที่สำคัญภาษาเขมรเป็นภาษาเขมรของตนเองด้วยแล้วยิ่งสนใจใหญ่เพราะเคยผิดหวังไปรอบหนึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัยที่มีโอกาสเรียนภาษาเขมรแต่ไม่ได้อะไรตามที่ต้องการ เมื่อมีโอกาสเรียนภาษาเขมรจึงเป็นสิ่งที่ตรงใจตนเองมาก แต่มีปัญหาอยู่ว่าอาจารย์ค่อนข้างดุ เกรงว่าจะเรียนไม่ทันคนอื่น แต่จนแล้วจนรอดก็ยังคงยืนหยัดเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ จะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ที่ทำให้ข้าพเจ้ายังคงเรียนอยู่แม้ว่านักเรียนหลายคนจะถอดใจเลิกเรียนไปหลายรายก็ตาม
การเรียนภาษาเขมรนั้นทำให้ข้าพเจ้ามีโอกาสเดินทางไปเข้าร่วมประชุมสัมมนาและร่วมงานกับสถาบันต่าง ๆมากมายทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ชีวิตในอีกแง่มุมหนึ่ง และที่สำคัญความภูมิใจในระดับหนึ่งของข้าพเจ้าคือการได้มีโอกาสเดินทางไปประเทศกัมพูชาอันเป็นประเทศเพื่อนบ้านใกล้ชิดสนิทสนมมานานแสนนาน ครั้งแรกที่ข้าพเจ้าได้เดินทางไปถึงเสียมเรียบนั้นข้าพเจ้ารู้สึกว่า สถานที่แห่งนี้อุดมไปด้วยปราสาทโบราณมากมาย บรรพบุรุษชาวเขมรของเราช่างมีศักดานุภาพที่ยิ่งใหญ่สุดจะมีใครมาเทียบเทียมได้ ข้าพเจ้าชอบปราสาทนครวัดเพราะเป็นปราสาทที่เป็นหนึ่งในเจ็ดของสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ข้าพเจ้าหลงใหลในความงามของภาพจำหลักที่ได้จำหลักไว้ในตัวปราสาท ข้าพเจ้างุนงงและครุ่นคิดอยู่ทุกขณะจิตว่าคนเรามีความสามารถที่ยิ่งใหญ่ได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ สิ่งปลูกสร้างที่มีอาณาบริเวณที่กว้างใหญ่ไพศาล มีการวางผังและรูปแบบที่ลงตัวและเหมาะเจาะ ข้าพเจ้าชอบสระน้ำใหญ่ที่ล้อมรอบตัวปราสาท น้ำใสสะอาด ส่องประกายระยิบระยับหยอกเย้ากับแสงพระอาทิตย์ในยามเช้า ลมรำเพยแผ่วพลิ้วมากระทบผิวกาย ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตนเองกำลังเดินอยู่ในสถานที่สักแห่งที่ไม่ใช่บนโลกมนุษย์ การไปในครั้งนั้นข้าพเจ้ามีโอกาสได้ไปเยี่ยมชมปราสาทมากมายแต่ปราสาทที่ข้าพเจ้าประทับใจที่สุดคือ ปราสาทนครวัดนั่นเอง
การไปประเทศกัมพูชาในครั้งนี้ไปถึงเสียมเรียบเช่นกันแต่ไม่ได้ไปแวะชมปราสาทต่าง ๆ อีกเพราะมีภาระงานต้องไปทำให้ลุล่วงที่พนมเป็ญ ทันทีที่ไปถึงพนมเป็ญข้าพเจ้าก็รู้สึกว่าเมืองนี้ช่างเป็นเมืองที่อุดมไปด้วยรถจักรยานยนต์และจักรยาน ข้าพเจ้านั่งรถรถจักรยานยนต์รับจ้างไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในขณะที่นั่งรถนั้นข้าพเจ้ากลัวถูกรถจักรยานยนต์คันอื่น ๆ จะมาชนเอาเพราะเขาขับขี่เบียดเสียดกันอย่างน่าหวาดเสียว ข้าพเจ้าเคยอยู่แต่ในหมู่บ้านตนเองที่เดินทางไปไหนมาไหนตามถนนโล่ง ๆ เมื่อมาเห็นสภาพการจราจรแบบนี้จึงค่อนข้างกลัวมากแต่ก็ไม่มีอุปสรรคใดๆ มาทำให้การเดินทางของข้าพเจ้าหยุดชะงัก ข้าพเจ้ามีโอกาสไปหลายสถานที่ได้แก่ พระบรมมหาราชวัง วัดพนมโดนเป็ญ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ และวัดปทุมวดี การได้มีโอกาสไปประเทศกัมพูชาในครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเป็นความอบอุ่นที่เราโหยหาเพราะรู้สึกว่าเสมือนเป็นบ้านของตนเอง เราพูดภาษาเดียวกัน มีชีวิตความเป็นอยู่ที่คล้ายคลึงกัน ทุกคนที่ข้าพเจ้าได้รู้จักต่างมีน้ำใจไมตรีที่ดีต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอยากจะบอกเขาเหล่านั้นว่าขอบคุณมาก หากวันใดข้าพเจ้ามีโอกาสจะไปเยี่ยมเยียนกัมพูชาอีก ข้าพเจ้าจะไม่ลืมที่จะไปพบปะพวกเขาเหล่านั้นอีก ข้าพเจ้ายังเก็บความอบอุ่นและประทับใจนั้นอยู่ในห้วงหัวใจอยู่ตลอดเวลา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น